DAS MÄDCHEN MIT DEM STERN

Jènu vót bȉša jèna tét jȉmaše ńèovu šcêr oš nèpût ka ju činâše mȅst svȅ hȉž - nišća vȅć. Jȅna dân štȁric je-pòšâ dȍl ná-dn, a óna čȅļad, ka nàhôdaše, pîtaš: "Lȉpa čȅļad, stavȉdli môj štȁrić?” - “Pȍ^uj vȅće dȍl, ka ga nàhôdaš.” Je pȍla vȅć^a dȍl, a je nȁl jȅna vȅliki pòrtûn, pa je pítal: “Lìpa žéna oš lípⁱ ļûd, kȍ nȍsⁱ
tóte môj štarić?” Su rìspunil òna čȅļad: “Óde jê! sȁ mȁmo ti-vŕnit štàrić, mȁ mȁš zakò^upat tȕna ȍvu hȉž.” Ȍva dìvôjk je-vȁzela mȅtl, je pòmela hȉž. Jôpa
činu: “Sȁ mȁš sfèrdzat pȍsteļ!", a óna jekomìdal pò^usteļ. Ȍva žen su rȅkl:
“Ȍva-ti štàric! sȁ, kȁd jìzâješ vȁn portún, bŕni-sa zgór;” je sa bŕnila zgór, a je pȁl na-zvízd dò-zlât na čél, a ȍva dìvôjk sfìtlâš, a je pȍla dȍm. Čini tét: “Jô!
káka sičíla ka ti je dȍla zvízd na čel?” Ȍna divôjk je-povídala fȁt kȁka je-bílo, ka je pòšâ štaric nûtra ȍni pàlac. Čínî ȍva tét: “Nîmaš mȅst vȅč hȉžu, mȁ mèst mòja šcêr.” “Ȍva-ti štàric! sȁ, kȁd jìzâješ vȁn portún, bŕni-sa zgór;” je sa bŕnila zgór, a je pȁl na-zvízd dò-zlât na čél, a ȍva dìvôjk sfìtlâš, a je pȍla dȍm. Čini tét: “Jô! káka sičíla ka ti je dȍla zvízd na čel?” Ȍna divôjk je-povídala fȁt kȁka je-bílo, ka je pòšâ štaric nûtra ȍni pàlac. Čínî ȍva tét: “Nîmaš mȅst vȅč hȉžu, mȁ mèst mòja šcêr.

”Pȍla je ńèova šcêr, je pȍmela hȉž, a je hìtila nà pošt ȍvi štàrić. Grê dól: “Grûbe lûdi oš grûbe žén, sta-vȉdil mô^uj štàrić?”- “Pȍj vȅća dȍl, ka nàhôdaš.” - Je pȍla nâ-vi pālac štȉs, tr je pítal: “Grûbe ļûde oš grûbe žén, tóte-je môj štàric?” Činu òne žén: “Óde jê tvô^uj štàrić; sȁ mȁš ko^upat tû hȉž;” je vȁzela càpûn, je zbrdèlal hȉž. - “Sȁ mȁš ràzbit tûna tâ zdȉl”; je hi ràzbil. - Sȁ mȁš sfèrdzat tâ lindzún nȁ-posteļ”; je pȍla a je hi sfèrdzal. Pȁ su rȅkli: “Ȍvo-ti štàrić? sȁ, kȁ ìzâješ vân, bŕni-sa zgór;”; kāka sa-bŕnila zgór, je pȁla nače^ala do tóvar. Gòvoraše mȁter: “Štòkîvaj!”, - vȅć^e štòkîvaš, vȅće rèstâš; tr dȍkle je-ûmbral, svȅ ònô je dŕžal.

DJEVOIKA SA ZVJEZDOM
-

Jedànpūt bjȅše jèdna tȅtka i ȉmāše svòju kćer i nećakińu, kòjū čińaše mèsti svȅ kȕcu – nȉšta vȉše. Jèdan dân kòšić (joj) je pòšao dȍle nà dno, a ònu čȅlad, štȍ nàlažaše, pîtāše: pîtāše: “Lȉjepā čȅladi, jèste li vȉdjeli môj kòšić?” – “Póđi vȉše dȍle, jȅr ćeš ga nàći.” Pòšla je vȉše dȍle i nàšla jèdna vȅlikā vràta, pâ je pítala: “Lȉjepā žȅno i lȉjepi čȍvječe, kȍ nȍsī óvdje môj kòšić?” Odgovòrila su ònā čȅlad; “Òvdje je! sȁd ćemo ti vràtiti kòšić, ȁli ȉmāšraskòpati svȕ òvū kȕcu.” Óva djèvōjka je ȕzēla mȅtlu, pomèla je kȕcu. Ȍpêt gòvorē: “Sȁd trȅbā da rȁzbijēš sve tê zdjȅle”, jȅr bjȅhu nèčiste. Òva djèvojka ih je ȍprāla; pâk ȍpēt su rèkli: “Sȁd trȅbā da ràzderēš pòsteļu!”, a  òna  je  načinila pòsteļu. Òvē žene su rèkle: “Ȅvo ti kòsić! sȁd, kȁd ìzāđeš izvan vràtā, obŕn se ȕzgore”; obŕnula se je ȕzgore, a pȁla je jèdna zvijèzda ȍd zlāta na čelo, a òva djèvōjka svijètļāše, tȅ je pòšla dȍma. Gòvorī tȅtka: “Jôj! kȁko si učinila dȁ ti je dòšla zvijèzda na čelo?” Òna djèvōjka je pripòvjedila stvâr kȁko je bíla, da je pòšao kàblić u ònu pàlaču. Gòvorī òva tȅtka: “Nêmāš vȉše mèsti kȕcu, mèšće je mòja kćî.”
Póšla je ńêna kćî, pomèla je kȕcu i bàcila je nȁvlāš òvī kòšić. Ȉdē dȍle: “Grȗbī ļȗdi i grȗbê žȅne, jèste li vȉdjeli môj kòšić?” – “Póđi vȉše dȍle, jȅr ćeš (ga) nàći.” – Pòšla je u òvu pàlaču ȉstū, tȅ je pítala: “Grūbī ļûdi i grûbē žene, jȅ li tû môj kòšić?” Gòvorē ònē žene: “Óvdje je tvôj kòšić; sȁd trȅba da kȍpāš tû kȕcu”; ȕzēla je mòtiku, ispremijèšala je kȕcu. – “Sȁd trèbā da rāzbijēš svȅ tê zdjȅle”; ràzbila ih je. – “Sȁd trȅbā da ràzderēš tû pòńavu na pòsteļi; pòšla je tȅ ih je rāzdřla. Pâk su rèkli: “Èvo ti kòšić! sȁd, kȁd izāđeš vȁn, obŕni se ȕzgore!”; kȁko se je obŕnula ȕzgore, pȁo je jèdan ûd od tòvara (ńoj na čelo). Gòvorāše mȁti: “Podrèzūj!”, – štȍ vȉše podrèzȉvāše, tȍ više ràstijaše, te dȍkle je ȕmȓla, svȅ je ònō dŕžala.

C’era una volta una matrigna e aveva una figlia e una figliastra a cui faceva sempre spazzare la casa – nient’altro. Un giorno il corbello andò giù in fondo e alla gente che trovava (lei) chiedeva:
– Bella gente, avete visto il mio corbello?
– Va’ più giù che lo trovi.
Andò più giù e trovò un grande portone e chiese:
– Bella donna e bell’uomo, chi sa se sta lì il mio corbello?
Rispose quella gente:
– È qui! Ora ti ridaremo il corbello, ma devi spazzare tutta questa casa.
La ragazza prese la scopa, spazzò la casa. Fanno di nuovo:
– Ora devi rompere tutte queste stoviglie, – che erano sporche.
La ragazza le lavò; poi dissero di nuovo:
– Ora devi strappare il letto!
E lei mise in ordine il letto. Queste donne dissero:
– Eccoti il corbello! ora, quando esci fuori dal portone, voltati in alto.
Si voltò in alto e cadde una stella d’oro sulla fronte e la ragazza splendeva e andò a casa. Fa la matrigna:
– Ahimè! come hai fatto che ti è venuta una stella sulla fronte?
Quella ragazza raccontò il fatto come era stato che il corbello era andato dentro quel palazzo. Fa la matrigna: – Non devi più spazzare la casa, deve spazzare mia figlia.
Andò sua figlia, spazzò la casa e gettò il corbello apposta. Va giù:
– Brutti uomini e brutte donne, avete visto il mio corbello?
– Va’ più giù, che trovi.
Andò a quello stesso palazzo e chiese:
– Brutti uomini e brutte donne, è qui il mio corbello?
Fanno quelle donne:
– Il tuo corbello è qui; ora devi zappare codesta casa.
Prese la zappa, demolì la casa.
– Ora devi rompere tutte queste stoviglie.
Le ruppe.
– Ora devi strappare queste lenzuola sul letto.
Andò e le strappò. Poi dissero:
– Eccoti il corbello! ora come esci fuori voltati in alto!
Come si voltò su, le cadde un pene di asino. Diceva la madre:
– Taglia!
Più tagliava, più cresceva, e finché non morì quello lo tenne sempre.