FIORE E CAMBEDEFIORE 

Ére ’na surèll’ e nu fratèlle; e sse chiamàve Fióre e Ccambedefióre, e ére l’ un’ l’ àtre quànde cchiù bbèlle se pó dì’. Tené sóle lu patre. La màmme je s’ avé mòrte. Je vé’ ’n gape d’ arepijjà la mójj’ a lu patre, e l’ arepìjje. Se parturì ’sta donne, e ffacise ’na fjje tànda bbrutte. Menùte ’n grussézze, ’sta fijj’ à cumenzàt a ppiccijà’ nghelu ggióvene e nghela ggióvene, ca decé ca éss’ ére bbèlle, e jiss’ ére bbrutte.
Nu ggiórne la matréjj à cummannat’ a jì’ ped acqu’ a la fundane Fiór’ e Cambedefiore. Ha ’ngundràte dùdece fate, e j’à ditt’: «Adónna jàte?» «Jéme ped acque»; e sse jàve magnènne nu póche de pizze. J’ à fatte le fate: «Dàmme nu póche de pizze.» É rruvàte chela ggiuvenétt’, e je l’ à date nu póche ped une. Le fate ha vedute ca je n’ à date nu póche ped une, j’ à cumenzàt’ a ddì, tutte quènde, chi: «Pùozza fa’ le fiure da la bbócche»; chi j’ à ditte: «Pùozza pijjà’ lu fijje de lu rré»; e chi j’ à ditte: «Quànde t’ ašciùojje le trécce, pòzza ’šci’ tutte pèrle d’ óre da la tèste.» Dópe, ’ste ggiùvene arevà a la case nghe ll’ acque. Vedénne la matréjje ca chiste ére tande bbjìelle, e la fémmene facé le fiure da la bbócche ugne vvòlde che pparlé, e jjettàve tande pèrle d’ ore da le capille quande s’ ašciujjé le trécce, se sendé currive, e ddicé: «Fìjjem’ é ttanda bbrutte, e cquést’ é ttanda bbèlle!» Ha pijjàte la vìj’, e l’ à cacciàte da la case tutt’ a ddu’. Chiste s’ à truvate ’na casarèlle, e sse statté sóle hisse. Dópe, coma facé le fiure, che parlave, tutte lu ggiórne, le manné vvénne’ pe’ lu fratèlle.
Nu ggiórn’ é jìt’ a lu rré nghe lu canéstre de le fiure. Lu rré j’à ditte: «Chi le fa ’ste fiure?». J’ à respòste: «Le fa la surèlla mìje.» E ddónna sta ’sta surèlla tue?» «Sta a la case.» «Me c –i– û purtà’ ?», j’ à ditte lu rré. « ’Gnorscjìe, jàme». E l’ à purtat’ addó’ statté la sóre.
L’ à viste lu rré, e j’ à ditte: «Bbèlla ggióvene, chi te l’ à date tutte ’sse bbellézz’, e ttutte ’ssa vertú de fa’ le fiure da la bbócche?.» Quélle j’ arespunnì: «Quést’ é ’na vertù che cc –i– àje nàte»; e nne’ j’ à vûte dì’ ca  je l’avé date  le fate#. E cumbórme parlàve, ccuscì jjettàve le fiure da la bbócche. Lu rré j’ à ditte ca le vulé pe’ spóse. Quélle j’ à respòste ca scì. «Allóre», fece lu rré, «fra ggiórne vénghe nghe la carròzz’, e tte véng’ a ppijjà’ ».
Arrevàte chelu ggiórne, va lu rré nghe la carrozz’; e cchiamìse lu patr’ e la matrìjje de Fiore; e j’ à ditte: «Vide ca mo’ me pòrte vòstra fijje; se cc –i– ’uléte menì’, menéte pure vu’ ». E cc’ é jìte tutte quènde. A ’na carròzz’ à mésse Fiore, la matrìjje e fa fijja bbrutte; a ll’ àtra carrozze jave lu spose, lu patr’ e lu fratèlle. La strade ch’ avé da fa’ lu rré pe’ jjì ’lu palazze, avé da passà’ lu mare. Je facé lu fratèll’ a la surèlle: «Mija surèlle, cupre la trécce e le tue care bbellézze, ca se nno le seréne de lu mare nen de fa passà’ .» (Ca la seréne s’ arrubbave tutte le ggióvene bbèlle). Ha ditte Fior’ a la matrìjje: «Che ddice mio fratèlle?». «Dic –i– accuscì, ch’ û cche te spùjje, e û che le mitt’ a ffìjjeme ’ssa vèste che ppùorte». Fiore s’ é spujjàte, e je l’ à date. Dópe ch é ’rruvàt’ a lu mare, féce la matrìjj’ a Ffiore: «Affàccet’, affàccete; vide che bbèlla fémmene che sta a lu mare!.» ’Sta povera ggiovene se va p’ affaccià, e sse l’ à rrubbate la sérene de lu mare.
É  rrevàt’ a lu pahése lu rré nghe ttutte l’ àldre, e ha viste ca nen ére cchiù tanda bbèlle la spose, e j’ à fatte: «Oh Ddìje! Coma sî dduvendàt accuscì bbrutte?». Quélle j’ à respòste: «Mbè, la bbellézze me se l’ à rrubbate la seréne de lu mare.» Lu rré dice: «Èhn,  paciénze! Mo’ che mme l’ àje spusate, ch’ û fa’?».
Lu patr’ e la matrìjje se n’ é rejìte, e ha lassate Cambedefiore. Chela bbrutte de la mójje dicé a lu rré: «Cacce custú! N’ n ge le vujje vedé’ cchiù a ècche.» (Pe’ ppavure che nne’ l’ avésse scupèrte). A ll’ ûteme lu rré, pe’ ccumbassijone, j’ à dat’ a ppàšce’ le pàpere a ’stu bbardàsce. Custù pijjave le papere, e le jav’ a ppasce’ just’ addó’ statté la surèll’ attaccàte, vecìn’ a lu mare; e je dicè: «Mia surèlle, mia surèlle, abbùottemele le paparèlle; ca se nno lu rré me vó’ caccià’ ». La surèlle se šciujjé le trécce, le scutelàve, e ddav’ a magnà’ a le papere le pèrle d’ ore che jje ’šcé a lu cape.

Come lu fratèll’ aremené capabbàsse che le papere, p’ arejì’ a lu palazze, le papere parlàve, e ddicé:   

«Da lu mare nu’ menéme.
Ji’ m’ abbótte de pèrle d’ óre,
La surèlle de Cambedefióre
É cchiù bbèlle d’ la lun’ e d’ lu sole.»

L’ à l’ óme ’ndése le persóne che ppassàve, e l’ à l’ óme jìt’ a ddì’ a lu rré.  Lu rré ha chiamàte ’stu Cambedefiore, e j’ à ditte: «É lu vére ca parle le papere, e ddice ccuscì ccuscì?». Cambedefiore j’ à resposte: « ’Gnorscjìe»; e j’ à revelàt’ addó’ statté la surèlle; e j’ à rcundàte tutte lu fatte com’ avé jìte. J’ à fatte lu rré: «Mbè, e ttu pecché ne’ vvî a ssòrete, e ne’ jje vî ddice’ cóme s’ à da fa’ pe’ jìrel’ a retòjje’ ?». Lu fratèll’ é jìt’ a la sóre, e l’ à ddumannàte come s’ avé da fa’ pe’ llebbràrle. J’ à respòste la sóre: «Dìjj’ a lu rré ca, sé che cce vo’? Ch’ à da menì’ bém brèste la matine; ha da purtà’ ’na pestóle, e ha da sparà’ a cchele du’ càne che tté’ la seréne de llà e dde cquà  da la porte, che nen ge fa ’ndrà’ nesciùne. Ha da ’ccide’ chele’ cane; l’ à da spanzà’; e ddéndr’ a la pànze de vune de cle cane ce sta ’n ove. Pijje chell’ ove; le bbutte ’n facc –i– a la seréne de lu mare, e cquélle móre sùbbete. Allóre ji’ pozz’ arešcì’ ». Lu frat’ arevà’ a lu rré, e je l’ accónde. Lu rré facése chela ffenzióne, e llebberà Fiore. Le métte déndr’ a la carrozz’ e l’ arepòrt a la case. Quand’ é rejìt’ a la case ’nzìmbre che Ffiore, ha mannàt’ a cchiamà’ prime la matréjje; po’ l’ à fatte fucelà’ nghe cchela bbrutta fatte de la fijje.

FIORE E GAMBODIFIORE 

Dal mare noi veniamo,
Di perle d’oro ci nutriamo,
La sorella di Gambodifiore
È più bella della luna e del sole.